Κεντρική Σελίδα Photo Gallery Videos Links Επικοινωνία    
   Biography
ΙΣΡΑΗΛ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ - ISRAEL / PALESTINE
  ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ
  ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ/ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ - RESOLUTIONS
ΛΙΒΑΝΟΣ / LEBANON
  ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ/ΨΗΦΙΣΜΑΤΑ - RESOLUTIONS
ΑΛΒΑΝΙΑ 1997-2000
ΑΙΓΥΠΤΟΣ/EGYPT
ΣΥΡΙΑ/SYRIA
ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ - SUGGESTED ARTICLES
  Αρθρα κατά ημερομηνία
ΙΣΡΑΗΛ / ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ - ISRAEL / PALESTINE
Ασντόντ 28/6/2010
Οι μέρες πέρασαν, ο χρόνος κυλά διαφορετικά, η σκόνη κάθισε κι η σκέψη καθάρισε. Στον ορίζοντα της Μεσογείου τα μόνα πλοία που διακρίνονται είναι κάποια φορτηγά. Μεγάλα. Αχρωμα κι αδιάφορα. Παραταγμένα στη σειρά. Περιμένοντας το κάλεσμα για την είσοδο στο λιμάνι του Ασντόντ.

 

"Είναι δύσκολη η δουλειά του ναυτικού. Ταξιδεύεις για μήνες αναζητώντας τη θέα της στεριάς. Τις ώρες της ατελείωτης μοναξιάς, χαζεύεις τους γλάρους στο πέταγμά τους. Μέχρι που κι εκείνοι χάνονται από τη ματιά, εκεί που ενώνεται το απέραντο της θάλασσας και του ουρανού.
Το παλεύεις ακόμα λίγο. Ξέρεις ότι κάτι υπάρχει, κάπου παραέξω από εκεί που είδες τα πουλιά για τελευταία φορά.
Τρίβεις τα μάτια, φυσάς τον καπνό του τσιγάρου με δύναμη για να καθαρίσει η αλμύρα της θάλασσας από τον αέρα μέχρι που θαμπώνει το μυαλό κι αποκαμωμένος από την προσπάθεια αρκείσαι να κοιτάζεις τα κύματα που τελειώνουν στη μια μεριά του καραβιού και ξαναρχίζουν από την άλλη.
Εσύ στη μέση κι η θάλασσα παντού τριγύρω. Μέχρι που μια μέρα η στάθμη της χαμηλώνει κι η στεριά πλησιάζει.
Κι εσύ χαίρεσαι. Το ταξίδι κοντεύει. Το λιμάνι ζυγώνει. Κι έπειτα ρίχνεις άγκυρα δυο μίλια μακριά του και το αγναντεύεις.
Το θωρείς με τον ήλιο, το φεγγάρι, το πούσι της αυγής, τα φώτα της νύχτας, μέσα από τον πυρωμένο αέρα που αναδύεται από τη λαμαρίνα του πλοίου.
Μπορείς ακόμα και να το μυρίσεις όταν ο αέρας είναι με το μέρος σου.
Μπορείς και να το φανταστείς. Δεν θα το πατήσεις όμως. Θα πρέπει να περάσουν οι μέρες. Να κρατάς τα φώτα πορείας αναμένα για να σε βλέπουν τα επιβατηγά. Εκείνα δεν περιμένουν. Μπαίνουν με το που φτάσουν. Εσύ στέκεις στην αράδα σου και μετράς. Μετράς τα πλοία, τα φώτα, τα πουλιά, τις μέρες που πέρασαν κι εκείνες που θα 'ρθουν.
Τόσο καιρό περίμενες να το δεις και τώρα που ορθώνεται αντίκρι σου.......
Φάτε μάτια ψάρια".

Η συνάντηση με τον κυρ Αντώνη, έτυχε σε ένα καφενείο στην πάνω μεριά του λιμανιού του Ασντόντ είκοσιπέντε ημέρες μετά την αιματοβαμένη απόπειρα για το σπάσιμο του αποκλεισμού της Γάζας από τα πλοία του Free Gaza. Η πίεση της δουλειάς,οι απανωτές κλήσεις στα τηλέφωνα, η αναζήτηση της πληροφορίας, τα φώτα, οι κάμερες, δεν άφηναν περιθώριο για οτιδήποτε άλλο κι έτσι  έμειναν  αναπάντητες κάποιες απορίες. Απορίες που γέννησε το λιμάνι τούτο κι οι ανθρώποι του και για το λόγο αυτό κατηφόρησα ξανά. Για να το δω διαφορετικά. Δίχως κάμερες, δίχως πανικό. Και κυρίως για να γνωρίσω τους ανθρώπους του.
Ο κυρ Αντώνης, έδεσε μόλις χθές. Γέννημα και θρέμα παιδί της θάλασσας. Από την Όλυμπο της Καρπάθου. Χάζευε το τελείωμα του ορίζοντα λες κι είχε βάλει στόχο να το ξεπεράσει. Να φτάσει στα μέρη εκείνα για τα οποία οι ταξιδεμένοι ναυτικοί μιλούσαν για ιστορίες αλλόκοτες. Για λιμάνια θρύλους. Για ανθρώπους διαφορετικούς.
Στα 17 του ήρθε το πρώτο μπάρκο. Στα βαπόρια της γραμμής έμεινε για δυο χρόνια. Η θάλασσα όμως, έφτανε πολύ μακρύτερα από τη γραμμή και για εκεί έβαλε πλώρη. Σήμερα στα 52 του χρόνια, έχει τουλάχιστον μια ιστορία για κάθε τόπο και πολύ περισσότερες για τους ανθρώπους τους. Προσεγγίζει τους χαρακτήρες ανάλογα με  τη πλευρά του λιμανιού που συχνάζουν. Παίζει τα λιμάνια στα δάχτυλα κι ας βρίσκεται το ένα εδώ και το άλλο στην Ανατολή ή τη Δύση.

"Βαρετό λιμάνι το Ασντόντ",  μου εξηγεί, κατεβάζοντας με βιάση το δεύτερο ποτήρι ουίσκι στη διάρκεια της μικρής συνύπαρξης μας.
"Λιμάνι εμπορικό με πλοία που πάνε κι έρχονται, όχι όμως κι ανθρώπους. Κανείς δεν αλλάζει πληρώματα εδώ. Δεν ανανεώνεται ο αέρας..... Κι οι ντόπιοι άνθρωποι σκληροί. Του λιμανιού. Εργάτες. Κανένας τους δεν ταξίδεψε. Η θάλασσα δεν τους πόνεσε και δεν τη πονούν κι εκείνοι. Ζωή που αρχίζει και τελειώνει σε ένα λιμάνι με γερανούς και σιδερένια κουτιά (εννοεί τα κοντέινερ) δεν έχει το άρωμα της θάλασσας. Δεν ξέρει τις ιστορίες της.
Λιμάνι που δεν αλλάζουν πληρώματα, δεν έχει ιστορία. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις.
Έτσι τα 'χουμε εμείς οι ναυτικοί. Δεν καταλαβαινόμαστε μεταξύ μας, που να μας καταλάβουν κι οι άλλοι. Σε ζάλισα όμως με τα δικά μου. Του λόγου σου πως κι απ' τα μέρη ετούτα;

Ανταποκριτής είμαι του αποκρίθηκα.

"Τι ανταποκριτής μωρέ; ετούτο το επάγγελμα, τόσα χρόνια στο σεργιάνι δεν το έχω ματακούσει" ! σχολίασε και ξέσπασε σε γέλια σβήνοντας τα με μια  γουλιά ουίσκι. 

"Ξένος ανταποκριτής, Δημοσιογράφος είμαι".

"Ε !! πές το βρε αδερφέ κι άστα δικηγορίστικα" και συνέχισε απευθυνόμενος σε μια εντυπωσιακή στην όψη σερβιτόρα με βλέμμα επίμονο και διαπεραστικό, ζητώντας ένα ακόμα ουίσκι για εκείνον κι ένα για τον πατριώτη από εδώ. Είναι ανταποκριτής - είπε χασκογελώντας και πάλι. Η δουλειά δεν είναι ντροπή αδερφέ. Έτσι κι εμένα η μάνα μου, ντρεπόταν να πει ότι ο γιός της πήγε στα καράβια. Έλα που εμένα όμως αυτό μου άρεσε".
                                               


                        ****                                                             


Σχεδόν μισή ώρα μετά την άφιξή μου στο Ασντόντ και δίχως ο ίδιος να το γνωρίζει, ο κυρ Αντώνης έλυσε μια από τις απορίες μου. Μου εξήγησε τη διαφορετικότητα του λιμανιού αυτού.
Όχι ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχα κι αλλού. Απλά, έτυχε να έχω άλλη εικόνα για τα λιμάνια και τους ανθρώπους τους. Η αλμύρα της θάλασσας σκληραίνει το δέρμα κι ο αέρας της αλλάφρώνει τη ψυχή. Όταν όμως η θάλασσα δεν είναι το ζητούμενο, ούτε αποτελεί συνειδητή επιλογή σαν τόπο διαμονής, οι χαρακτήρες ακολουθούν τα δικά τους στεριανά μονοπάτια.
Η κοπελιά επέστρεψε με την παραγγελία. Ακούμπησε τα ποτά στο τραπέζι του  ναυτικού - όπου πλεον είχα μεταφερθεί κι εγώ. Μια σειρά από κινεζικά ιδεογράμματα που ξεκινούσαν από το ύψος του αφαλού της και κατηφόριζαν σε μια διαδρομή απόκρυφη, έδωσαν τροφή για περισσότερες ιστορίες αναφορικά με τα τατουάζ στο συνομιλιτή μου.
Μελανιές τα αποκαλούσε. Από τα λεγόμενά του έδειχνε να γνωρίζει καλά την ιστορία τους.
Ερχόμενος με φορτίο σιδήρου από την Κίνα, ο κυρ Αντώνης είχε δει κι άλλες τέτοιες μελανιές στον τόπο εκείνο. Τα ιδεογράμματα στην Κίνα δείχνουν πολλά. Την καταγωγή σου, το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες, μα πάνω από όλα το επίπεδό σου και τη μόρφωσή σου. Τα ιδεογράμματα της νεαρής σερβιτόρας ήταν δύσκολα στην κατανόησή τους - σύμφωνα με τις δικές του γνώσεις του. Εκτίμησή του ήταν ότι, χτυπήθηκαν από κάποιον διαβασμένο στα γράμματα και τις ιδέες, ίσως κανένα καλλιτέχνη βιρτουόζο στις μελανιές που βρέθηκε στο διάβα της ή εκείνη στο δικό του.
Και κάπου εκεί τον έχασα ή καλλύτερα τον άφησα στις σκέψεις του μπερδεμένες με τη ζαλάδα του ποτού και χάθηκα στις δικές μου.
Ταξίδεψα νοερά, λίγα μέτρα πιο πέρα. Στις μέρες μιας ακόμα κρίσης. Με πλοία κι ανθρώπους διαφορετικούς.


Ο λόφος του Ιωνά στέκει στα 2.000 μέτρα από το λιμάνι του Ασντόντ και φτάνει σε ύψος τα 300 μέτρα. Εκείνο το σημείο επιλέχθηκε για να στηθεί ο φάρος που καθοδηγεί τα πλοία κι ακριβώς από κάτω του, στήθηκαν τα live positions για τις ανάγκες κάλυψης των ξένων και τοπικών τηλεοπτικών δικτύων τις ημέρες που τα πλοία για τη Γάζα βρέθηκαν στην επικαιρότητα του εν λόγω λιμανιού.
Την πρώτη ημέρα των γεγονότων κι ενώ το ενδιαφέρον όλων ήταν στραμένο στα πλοία, τους επιβάτες, τους νεκρούς, τραυματίες κι ότι άλλο, μια διαφορετική εικόνα μου είχε τραβήξει το ενδιαφέρον.
Ήδη από τις πρώτες μεσημεριανές ώρες κι ενώ τα πλοία δεν είχαν ακόμα μεταφερθεί στο λιμάνι, περίπου 60 - 100 άτομα  έχοντας από δίπλα και τα παιδιά τους, είχαν κάνει την εμφάνισή τους κρατώντας σημαίες του Ισραήλ και φωνάζοντας συνθήματα υπέρ της στρατιωτικής επιχείρησης και του αποτελέσματος αυτής.
Στις 15:10  - δηλαδή στο δεύτερο κατά σειρά δελτίο ειδήσεων της ημέρας είχα την πρώτη ζωντανή σύνδεση μέσω δορυφόρου με εικόνα από το σημείο που βρισκόμασταν.
Από τις 15:00 - 15:10 στον "αέρα" πριν από εμένα ήταν ένας συνάδελφος από τη γαλλική τηλεόραση.
Μια ζωντανή σύνδεση γεμάτη απρόοπτα και παρεμβάσεις. Όταν κάποιοι από τους παρευρισκόμενους και πάντα πίσω από τις κάμερες άκουσαν την περιγραφή και τα λεγόμενα του Γάλλου συναδέλφου άρχισαν να φωνάζουν, να τον στολίζουν με επίθετα και βεβαίως να του ζητούν τι άλλο;
"Να πάει στη... Γάζα". Οι φωνές δεν σταμάτησαν ακόμα κι όταν ολοκληρώθηκε η μετάδοση.

Το ίδιο σκηνικό κι ακόμα πιο βίαιη ατμόσφαιρα στη διάρκεια των βραδινών συνδέσεων.
Η παρουσία της αστυνομίας σχετικά μικρή. Μόλις 30 άτομα. Ωστόσο οι μισοί εξ αυτών ανήκαν στις δυνάμεις καταστολής. Προσπάθεια απομάκρυνσης των ένθερμων υποστηρικτών μιας στρατιωτικής επέμβασης που κόστισε τη ζωή σε 9 άτομα και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό δεκάδων άλλων.....καμία.
Με την ολοκλήρωση της ζωντανής σύνδεσης στο αραβόφωνο Al Jazeera κάποιοι θερμόαιμοι παίρνουν ένα από τα φώτα και το πετούν στον Ουαλίντ που μέχρι εκείνη τη στιγμή έδινε το ρεπορτάζ. Ο ανταποκριτής αμήχανος παρακολουθεί δίχως να αντιδρά. Το συνεργείο μαζεύει με ταχυδακτυλουργικές κινήσεις φώτα, κάμερες, τριπόδια και ζητούν από την αστυνομία να τους συνοδεύσει μέχρι ένα ασφαλές σημείο. Αν και η έξοδός τους συμοδεύτηκε από "μερικές ψιλές" - από το "ασυγκράτητο" για τα αστυνομικά δεδομένα πλήθος - η υπόθεση τελείωσε εκεί.
Την ώρα εκείνη ξεκινά η δική μου ζωντανή σύνδεση. Δεν χρειάζεται να διαθέτεις μαντικές ικανότητες για να κατανοήσεις πότε τα πράγματα ζορίζουν και να ακούσεις τη φωνή της λογικής που σου λέει ότι, διακριτικά θα πρέπει να φύγεις από εκεί.Αυτό ακριβώς λοιπόν έπραξαν και οι έταιροι εργαζόμενοι για αραβικό μέσο ενημέρωσης, αυτοί του Al Arabiya. Όλοι τους άραβες πολίτες του Ισραήλ κι ένας τους - ακόμα χειρότερα - παλαιστίνιος από τη Ραμάλα με άδεια ωστόσο να εργάζεται και στο Ισραήλ.
Το πλήθος άδραξε την ευκαιρία. Ξαφνικά ο κόσμος πίσω από τις κάμερες αραίωσε. Οι φωνές λιγόστεψαν. Κι όπως μου περιέγραψε αργότερα ο εικονολήπτης που δουλεύαμε μαζί και ακολούθησε το συνεργείο και τον ανταποκριτή του Al Arabiya για να βιντεοσκοπήσει την έξοδό τους, στα 100 μέτρα που τους χώριζαν από το πάρκιν που ήταν το αυτοκίνητό τους, χτυπήθηκαν βάναυσα και δίχως ουσιαστική προστασία από την αστυνομία.
Η περιγραφή του Όρεν (ισραηλινός εικονολήπτης που δουλεύουμε μαζί) ήταν λεπτομερέστατη. Μου εξήγησε με λόγια τι ακριβώς συνέβη. Πως τους χώρισαν και πως τους χτύπησαν, τον καθένα ξεχωριστά. Πως τους έριξαν στο έδαφος και πως τους κλωτσούσαν. Πως οι 2-3 αστυνομικοί που πραγματικά προσπάθησαν να τους προστατέψουν απέτυχαν και πως όλοι οι υπόλοιποι συνάδελφοί τους επιχειρούσαν να σταματήσουν με λόγια το οργισμένο πλήθος των όχι παραπάνω από 30 ατόμων.

Κι έπειτα ήρθε η στιγμή να δούμε τις εικόνες. Γυρίσαμε την κασέτα, πατήσαμε το Play, και κοιτάξαμε την οθόνη. Από ότι κι αν άκουσα στην περιγραφή από το στόμα του Όρεν, δεν υπήρχε ούτε το ελάχιστο σαν εικόνα. Ότι κι αν συνέβη την ώρα που εγώ στεκόμουν μπροστά από την κάμερα για τη ζωντανή σύνδεση με την Αθήνα, δεν μπορούσε να στηριχθεί σαν θέμα και πολύ περισσότερο σαν αναφορά από τη στιγμή που η εικόνα... έλλειπε.
Ο ανταποκριτής του Al Arabiya καθισμένος και λίγο τσαλακωμένος στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου τους, ο Mike Rosenfeld εκπρόσωπος τύπου της αστυνομίας σκυμένος στο παράθυρο να του λέει να περιμένουν μέχρι να τους πουν εκείνοι να φύγουν, οι τεχνικοί του καναλιού τριγύρω απο το όχημα κι αυτό ήταν όλο.
Γύρισα στον Όρεν κι απορρημένος τον ρώτησα που είναι οι εικόνες που μου περιέγραψε, που είναι αυτά που συνέβησαν και μου απάντησε πως μόνο αυτά είχε καταφέρει να τραβήξει. Τον ρώτησα ξανά πως θα στήριζα το θέμα και θα αποδύκνεια τι πραγματικά συνέβη εφόσον δεν είχα την εικόνα; Αντί απαντήσεως αρκέστηκε να σηκώσει τους ώμους του και στη συνέχεια αποτραβήχτηκε αφήνοντάς με μόνο.

Αν και δουλεύουμε αρκετά χρόνια μαζί και είναι από τα άτομα  που εμπιστεύομαι, δεν κρύβω ότι διάφορα πέρασαν από τη σκέψη μου εκείνο το βράδυ.
Προσπαθούσα να κατανοήσω τι πραγματικά μπορεί να οδηγήσει κάποιον ο οποίος βρίσκεται στην πλεονεκτική θέση να έχει σε εξέλιξη ακριβώς μπροστά του μια εικόνα-είδηση, να μην το τραβήξει. Να μην σηκώσει την κάμερα. Ίσως ο φόβος, αν τον απείλησαν οι "θερμόαιμοι πολίτες". Ωστόσο γνωρίζοντάς τον αρκετά καλά, ήξερα ότι, δεν είναι από τους τύπους που κάνουν πίσω στα δύσκολα. Ακόμα κι έτσι γνώριζα ότι θα έβρισκε λύση και θα είχε την εικόνα ακόμα κι αν χρειαζόταν να τραβηχτεί λίγο μακρύτερα.

Εντύπωση έπίσης μου προκάλεσε το γεγονός ότι το ίδιο βράδυ, το γραφείο του Al Arabiya στην Ιερουσαλήμ, ζητούσαν επίμονα να τους δώσουμε τα πλάνα από την επίθεση στο συνεργείο τους. Ποιά η χρήση τους όμως όταν τα ίδια τα πλάνα δεν αποτελούσαν τεκμήριο για το παραμικρό; Ρώτησα τον Όρεν αν τους είχε ενημερώσει για το τι ακριβώς είχαμε και μου απάντησε πως γνώριζαν. Απλά, μόνο αυτά υπήρχαν και κανένας άλλος δεν είχε εικόνα σχετική.
Στείλαμε τα πλάνα στο Al Arabiya, οδηγήσαμε δίχως να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον μέχρι το κοντινότερο ξενοδοχείο, τελειώνοντας την ημέρα με μια επιπλέον κρίση μέσα στη γενικότερη που βρισκόταν σε εξέλιξη.

Το ξημέρωμα μας οδήγησε σε διαφορετική κατεύθυνση. Το κυρίαρχο θέμα των ειδήσεων είχε εγκαταλείψει το λιμάνι του Ασντόντ κι είχε μεταφερθεί στις φυλακές της Μπιρ Σέβα. Μια πόλη χτισμένη στην έρημο της Νέγκεβ στο κεντρικό Ισραήλ. Ξεκινήσαμε λοιπόν για εκεί και ταξιδέψαμε για περίπου δυο ώρες χαζεύοντας ο ένας στα δεξιά κι άλλος στα αριστερά της διαδρομής δίχως να ανταλλάξουμε μια ματιά.
Φτάσαμε στο χώρο των φυλακών, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο πάρκιν και συνεχίσαμε πεζοί μέχρι την είσοδο των φυλακών όπου έστεκαν κι όλα τα υπόλοιπα μέσα ενημέρωσης. Απείχαμε σχεδόν τριάντα μέτρα από το σημείο που ήταν οι κάμερες όταν ξαφνικά τρία άτομα άρχισαν να τρέχουν προς το μέρος μας.
Αγκάλιασαν τον Όρεν, άρχισαν να τον φιλάνε και να τον ευχαριστούν. Ένας εξ αυτών πήρε την κάμερα από τα χέρια του, ένας άλλος το τριπόδι κι όταν τελικά φτάσαμε στο σημείο που ήταν παραταγμένες όλες οι κάμερες, του έφεραν μια καρέκλα την τοποθέτησαν κάτω από μια ομπρέλα και του ζήτησαν να κάτσει. "Εσύ δεν θα δουλέψεις σήμερα, θα τραβάμε εμείς για εσένα" ήταν τα λόγια τους.
Οι τρεις ήσαν το συνεργείο του Al Arabiya που το προηγούμενο βράδυ είχαν βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα. Εγώ προσπαθούσα να καταλάβω τι ακριβώς συνέβαινε, μέχρι που κάποια στιγμή ο εικονολήπτης του Al Arabiya στράφηκε προς εμένα λέγοντάς μου "Αυτός εδώ...αυτός εδώ, μου έσωσε τη ζωή εχθές το βράδυ. Αυτός ο ισραηλινός μπήκε μπροστά μου για να με προστατέψει με το σώμα του και δεν με άφησε παρά μόνο όταν ηρέμησαν". Έπειτα γύρισε και πάλι στον Όρεν τον αγκάλιασε, τον φίλησε ξανά κι έφυγε γρήγορα για να του φέρει καφέ και νερό.
Τα πράγματα πλέον, ήταν ξεκάθαρα. Ο Όρεν είχε απαντήσει με το δικό του τρόπο, το προηγούμενο βράδυ στο κορυφαίο ερώτημα της  φωτοειδησεογραφίας.
Το ερώτημα δεν είναι άλλο από το τι ακριβώς κάνεις όταν κάτι συμβαίνει μπροστά σου και μπορείς να το τραβήξεις ή να βοηθήσεις;
Στο μυαλό μου ήρθε η εξαιρετική εικόνα του Kevin Carter από το Σουδάν, με το σκελετωμένο κορίτσι στη μέση της ερήμου σε εμβρυακή στάση να αργοπεθαίνει κάτω από τον καυτό ήλιο κι έναν γύπα παραδίπλα να περιμένει υπομονετικά το "γεύμα του".
Ο Kevin Carter, έκανε κι εκείνος την επιλογή του. Τράβηξε την εικόνα και σόκαρε την ανθρωπότητα αποδεικνύοντας τη πείνα και την εξαθλίωση των ανθρώπων στο Σουδάν που ωστόσο ξόδευε αμύθητα ποσά για οπλικά συστήματα.
Κέρδισε το βραβείο Pulitzer, έχασε όμως τον ύπνο του. Η εικόνα εκείνη έγινε ο εφιάλτης του. Μερικούς μήνες αργότερα αυτοκτόνησε.
Ο Όρεν ήταν σαφές ότι είχε κάνει τη δική του επιλογή. Άφησε την κάμερα στην άκρη και λειτουργώντας αυθόρμητα πήρε θέση σε αυτό που εξελισόταν. Έχασε την εικόνα κι από τη συμπεριφορά του κατανοούσα ότι δεν είχε ενοχές για την απώλεια αυτή.
Εξ ορισμού, οι δημοσιογράφοι, φωτογράφοι κι εικονολήπτες δεν πρέπει να εμπλέκονται στα τεκταινόμενα. Η απάντηση ωστόσο σχετικά με το τι ακριβώς κάνεις όταν μπορείς να επιλέξεις μεταξύ καταγραφής και βοήθειας, είναι απλή.
Κάνεις αυτό που νιώθεις κι αυτό είναι το σωστό.

Η φωνή του κυρ Αντώνη με επανέφερε στην πραγματικότητα του λιμανιού του Ασντόντ.
Όση ώρα ταξίδευα στις σκέψεις και το χρόνο, εκείνος είχε ταξιδέψει στις έξι ηπείρους με ιστορίες για τόπους κι ανθρώπους. "Τόσες είναι και μην ακούς τις βλακείες των σπουδαίων. Όλοι οι μεγάλοι θαλασσοπόροι το έχουν πει. Υπάρχει ακόμα μια μεγαλύτερη από κάθε άλλη. Είναι η γαλλάζια ήπειρος αλλά οι χαρτογράφοι δεν μας συμμερίζονται" σχολίασε δίχως να εμφανίζει σημάδια κόπωσης από το ποτό ή την πολυλογία.
Θα έμενε στο λιμάνι για τρεις ακόμα ημέρες κι έπειτα πλώρη για το Μοντεβιδέο στην Ουρουγουάη.
"Στο λιμάνι τι σε έφερε λοιπόν σημέρα;" Ρώτησε, τραβώντας ένα ακόμα τσιγάρο από μια ταμπακιέρα τσέπης.
"Για τους ανθρώπους ήρθα. Μου αρέσει να τους χαζεύω. Εσύ αλήθεια τι κάνεις στο πλοίο; Ποιά η δουλεία σου;"
"Μηχανικός είμαι πατριώτη, αλλά μεταξύ μας....ο πραγματικός λόγος που κι εγώ είμαι εκεί είναι, για να χαζεύω τη θάλασσα".

 

Ασντόντ, 27/06/2010

Της Μαρίας, της κατερίνας, του Αρη, του καπετάν Θανάση.

 

 

 


 

 
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΒΙΝΤΕΟ
8/12/2010
The Peace and ...the Process Part 1
  Προβολή
7/12/2010
The Peace and ...the Process Part 2
  Προβολή
5/12/2010
Breaking The Silence 1/3
  Προβολή
Περισσότερα Βίντεο       
   Breaking The Silence 2/3
   Breaking The Silence 3/3
   American-Israeli tension over East Jerusalem policy
   Hebron Settlement April 2010
   Nabi Saleh
   Silwan
   Jordan River for ERT-Greece
   60 years of Israel 3
   60 years of Israel 2
   60 years of Israel 1
   Gaza Closure 2008
   Syria 3/6
   Syria 2/6
   Syria 1/6
  Περισσότερα Βίντεο  
 
 
 
Copyright © 2008 All Rights Reserved | Privacy Policy | Created by "Sheismartha Studios"